Αρχείο Συγγραφέων

(απο Nikos Marketakis)
8 May
Λοιπόν, ο γέγονε γέγονε. 450.000 πολίτες αυτής της χώρας ψήφισαν ένα ξεκάθαρα νεοναζιστικό κόμμα και το έστειλαν στη βουλή. Εκατοντάδες ψήφους πήρανε σε τόπους που μαρτύρησαν επί Κατοχής. Χιλιάδες ψήφους πήρανε σε μέρη που δεν έχουν καν οξυμένα προβλήματα «ασφάλειας». 

Ας μη κάνουμε και μεις πως πέφτουμε από τα σύννεφα, άλλωστε ο στρουθοκαμηλισμός ξέρουμε καλά δεν ωφελεί. Άλλωστε, μας αρέσει ή όχι, η Αντίσταση στην Κατοχή δεν ήταν «Εθνική», ο λαός ποτέ δεν ήταν ένα ενιαίο πράγμα, και στην πραγματικότητα για κάθε έναν αντάρτη υπήρχε και ένας δοσίλογος και ένας μαυραγορίτης. Ξέρετε, ένας όχι ακριβώς φασίστας, αλλά σίγουρα ένα αισχρό υποκείμενο που σε συνθήκες λιμού και ανελευθερίας απλώς συνέχιζε να κοιτάει πως θα βολέψει το τομάρι του πατώντας επί αληθινών πια πτωμάτων.

Σίγουρα λοιπόν οι οργανωμένοι είναι νεοναζί. Σίγουρα οι παραδοσιακά συμπαθούντες τους είναι πολλά αισχρά υποκείμενα που σε συνθήκες πολιτικής ανωμαλίας και φτώχειας είναι διατεθειμένα όχι μόνο να ψηφίσουν τους νεοναζί, αλλά να γίνουν και βασιλικότεροι του βασιλέως για το τομάρι τους. Υπάρχουν όμως και όλοι αυτοί που τους ψηφίσαν ως αντι-συστημική δύναμη, διότι απλούστατα κανείς δεν τους έπεισε για το αντίθετο. 

Το αν χαιρετάνε ναζιστικά δεν ήταν λόγος για να μην τους ψηφίσουν. Δεν σημαίνει τίποτα αυτό, και επιτέλους ας το παραδεχτούμε. Δεν αποτελεί επιχείρημα να σηκώσεις το δάκτυλο και να φωνάξεις «αυτός είναι φασίστας, χαιρετάει ναζιστικά». Για το μέσο ψηφοφόρο τους, είναι πλέον αδιάφορο το τί ιδεολογίας είναι ο χρυσαυγίτης, ή εν πάση περιπτώσει αυτή αντιμετωπίζεται ως «προσωπικό» του θέμα. 

Μη μας ξενίζει αυτό. Το ίδιο αντιμετωπίζεται από την πλειοψηφία της κοινωνίας ο κάθε «ιδεολόγος». Ο πληθυσμός κατά βάσιν είναι μικροαστικός, πάντα ήταν. Άνθρωποι σε αδιέξοδα και απόγνωση που ψάχνουν κάπου για να πιαστούν. Τη τρέχουσα περίοδο πολλοί από αυτούς πείστηκαν πως μια αριστερή διακυβέρνηση μπορεί να φτιάξει κάπως τα πράματα. Κάποιοι λιγότεροι, αρκετοί πάντως, πείστηκαν πως η αιτία των δεινών τους είναι το έλλειμμα πατριωτισμού και πως οι πλειοδότες σε αυτόν μπορούν να φτιάξουν τα πράγματα. 

Πάντα αυτό ήταν το διακύβευμα ανάμεσα σε αυτούς που πολύς ο κόσμος θεωρεί «άκρα». Ποιος δηλ θα τον πείσει ότι μπορεί «να φτιάξει τα πράματα». Το αν είσαι αναρχικός ή αριστερός είναι αυτοδίκαια καλό μονάχα στο κεφάλι μας. Είναι αδιάφορο το θέμα. Σκληρό; Όχι αγαπητοί, δεν είναι σκληρό. Έτσι πάντα ήταν ο κόσμος, και έτσι πάντα έπρεπε να τον λαμβάνουν υπόψιν τους όλες οι πρωτοπορίες εάν θέλανε να είναι όντως πρωτοπορίες και όχι γκρούπες γραφικών.

Επομένως, το συμπέρασμα είναι πάλι το ίδιο. Δεν είναι γονιδιακά προκαθορισμένη η κοινωνία να ακολουθεί φασιστοειδή. Η πολυμορφική, πολυεπίπεδη ταξική πάλη που θα γεννάει από «αριστερές κυβερνήσεις» μέχρι αυτόνομες κοινωνικές αντι-δομές, από μαχητικά συνδικάτα μέχρι δίκτυα ανταλλαγών είναι ο ύψιστος, ο καθοριστικός, ο καλύτερος αντιφασιστικός αγώνας. ΟΚ λοιπόν, ας μη μετανιώνουμε για το χρόνο που σπαταλήσαμε ανεβάζοντας στο ίντερνετ φωτογραφίες χρυσαυγιτών να χαιρετάνε ναζιστικά. Ας κάνουμε όμως και πράμα άλλο…»

1Like ·  · Share
Advertisements

πολεμος σε ότι λεηλατεί τις ζωές μας

Πάνω στην κατασκευασμένη εικόνα των μεταναστών –που είναι κάτοικοι όπως και εμείς σ’ αυτές τις γειτονιές– το κράτος και οι φασίστες υλοποιούν την ακροδεξιά ατζέντα της «καθαρής Ελλαδας». Την κατοχή της γειτονιάς μας από αστυνομικές δυνάμεις, την επιβολή της φασιστικής εγκληματικότητας και βίας. Μια συνθήκη που συμπληρώνει την κοινωνική λεηλασία της ζωής μας, την πραγματικότητα των μνημονίων, την ένδεια και την εξαθλίωση, τα σπίτια χωρίς ρεύμα, την απώλεια –μόνο μέσα στο 2012– μίας στις 10 θέσεις εργασίας.

Απέναντι σε όλα αυτά, οι συνελεύσεις γειτονιάς συγκροτούμε έναν ισχυρό μηχανισμό αντεπίθεσης. Όχι μόνο με την αποφασιστικότητά μας να μην αφήσουμε έδαφος στον φασισμό και τους νοσταλγούς του Ολοκαυτώματος, αλλά επιπλέον και δημιουργώντας έμπρακτες δομές αλληλεγγύης και αυτοάμυνας στην καθημερινή ζωή. Η γενικευμένη άρνηση πληρωμών, η επανασύνδεση του ρεύματος στα σπίτια, οι προσπάθειες για να εδραιωθούν αυτοδιαχειριζόμενα κοινωνικά ιατρεία, παιδικά στέκια, συλλογικές κουζίνες, η επανασυγκρότηση της έννοιας της γειτονιάς μέσα στην πόλη, η ενεργός συμμετοχή στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες είναι ήδη κομμάτι του παρόντος. Και πολύ περισσότερο, του επερχόμενου μέλλοντος.


δημοσιευτηκε στο Ιντυμεντια http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1384576&fb_source=message

Οι παρελάσεις, τα φασιστόμουτρα και η στρουθοκάμηλος

από Κόκκινη Ορχηστρα Αθηνας (Σάββατο 10 Μαρτίου 2012)

Για τα γεγονότα της Ροδου (παρελαση 7/3)

Οι παρελάσεις, τα φασιστόμουτρα και η στρουθοκάμηλος

http://t2.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQHCOVJFlIaQaMLzhlKTQxdukS_OJbNjqfkz26W7XLK5gIQ2lQbXMFKkLVuΕπεισοδιακή ήταν χθες στη Ρόδο η παρέλαση για την επέτειο της ενσωμάτωσης των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα, όπου παρευρέθηκαν ο γ.γ. Νησιωτικής Πολιτικής Δ. Χαλκιώτης ως εκπρόσωπος της κυβέρνησης, ο βουλευτής της Ν.Δ. Κ. Καραγκούνης, ο βουλευτής του ΛΑΟΣ Ι. Κοραντής και οι ανεξάρτητοι βουλευτές Μ. Ιατρίδη και Γ. Κασσάρας. Πολίτες αποδοκίμασαν έντονα τους “επισήμους”, έσπασαν τον κλοιό της αστυνομίας και εκσφενδόνισαν προς την εξέδρα των επισήμων αυγά, γιαούρτια και μπουκάλια με νερό, με αποτέλεσμα να διακοπεί η παρέλαση και να τραπούν σε φυγή οι πολιτικοί αφήνοντας στην εξέδρα τους εκπροσώπους της στρατιωτικής ηγεσίας.”
Αυτά κατάλαβε η Αυγή την επόμενη μέρα των γεγονότων της Ρόδου στις 7/3/2012. Μένοντας σ’ αυτό το δημοσίευμα θα πίστευε κανείς ότι πρόκειται για ακόμα μια αντιμνημονιακή διαμαρτυρία που η αριστερά οφείλει να περιθάλψει, όπως έκανε στις πρόσφατες εκδηλώσεις της 28ης Οκτωβρίου, που σύμφωνα με την πλέον διαδεδομένη αριστερή ύστερη αφήγησή τους, θεωρήθηκαν κλιμάκωση της 48ωρης γενικής απεργίας 19-20 Οκτώβρη που υποχρέωσαν τον Παπανδρέου σε άτακτη φυγή. Αλλά μια “νίκη” που παρεμπιπτόντως κανένα δεν απασχόλησε ποιος ήταν ο νικητής. Εκτός και αν ο Παπαδήμος είναι το προϊόν της “νίκης του κινήματος”. (περισσότερα…)

ΝΑ ΣΩΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΩΤΗΡΕΣ ΤΟΥ!

Τη στιγμή που ένας στους δύο Έλληνες νέους είναι άνεργος, 25.000 άστεγοι περιπλανώνται στους δρόμους της Αθήνας, το 30% του πληθυσμού βρίσκεται κάτω από το όριο της φτώχιας, χιλιάδες οικογένειες υποχρεούνται να βάλουν τα παιδιά τους σε ιδρύματα προκειμένου να μην πεθάνουν από την πείνα και το κρύο, νεόφτωχοι και πρόσφυγες δίνουν μάχες για τους σκουπιδοτενεκέδες στους δημόσιους χώρους, οι «σωτήρες» της Ελλάδας, υπό το πρόσχημα ότι οι Έλληνες «δεν καταβάλουν αρκετές προσπάθειες», επιβάλλουν ένα νέο σχέδιο βοήθειας που διπλασιάζει τη χορηγούμενη θανατηφόρα δόση. Ένα σχέδιο που καταργεί το εργατικό Δίκαιο και καταδικάζει τους φτωχούς σε ακραία ένδεια, εξαφανίζοντας παράλληλα τις μεσαίες τάξεις.

Ο στόχος δεν είναι σε καμία περίπτωση η «σωτηρία» της Ελλάδας: όλοι οι οικονομολόγοι που είναι άξιοι του ονόματός τους συμφωνούν επ’ αυτού. Το ζητούμενο είναι να κερδηθεί χρόνος προκειμένου να σωθούν οι πιστωτές ενώ παράλληλα η χώρα οδηγείται σε μια προδιαγεγραμμένη χρεοκοπία. Πρωτίστως, το ζητούμενο είναι να μετατραπεί η Ελλάδα σε εργαστήριο μιας κοινωνικής μεταλλαγής που θα γενικευθεί, σε έναν δεύτερο χρόνο, σε ολόκληρη την Ευρώπη. (περισσότερα…)