ΤΡΡ. Όταν η NAFTA μοιάζει αγγελούδι

Posted: Δεκέμβριος 3, 2012 by aristratas in Uncategorized

Το νέο σύμφωνο εμπορικής συνεργασίας Ειρηνικού:
Φανταστείτε έναν κόσμο στον οποίο κάθε διασφάλιση εργασίας, κάθε κανόνας ασφαλείας και κάθε περιβαλλοντικός κανονισμός, θα πρέπει να χτυπηθεί, επειδή τα κέρδη μιας πολυεθνικής εταιρείας θα μπορούσαν να επηρεαστούν. Ένα κόσμο στον οποίο τα μέτρα για να ελεγχθεί η χρηματοοικονομική κερδοσκοπία είναι παράνομα. Ένα κόσμο στον οποίο το έργο των κυβερνήσεων, κωδικοποιήθηκε στη νομοθεσία, για να μεγιστοποιήσει τα κέρδη των επιχειρήσεων

Φανταστείτε έναν κόσμο όπου εταιρείες μπορούν να παρακάμψουν την τοπική νομοθεσία και τα δικαστήρια όταν βρίσκονται σε διαμάχη με την εκάστοτε κυβέρνηση, και αντ ‘αυτού να μπορούν να προστρέξουν για επίλυση της διαφωνίας σε ένα κλειστό δικαστήριο που ελέγχεται από τους δικούς τους δικηγόρους.

Δυστυχώς, το παραπάνω δεν είναι γέννημα επιστημονικής φαντασίας. Είναι η πραγματικότητα της νέας άκρως απόρρητης συμφωνίας εμπορίου των χωρών του Ειρηνικού (TPP). Αν σας αρέσει η NAFTA, τότε θα λατρέψετε το TPP.

Δεν έχετε ακούσει για το Trans-Pacific Partnership; Υπάρχει ένας καλός λόγος για αυτό. Πρόκειται για μια προτεινόμενη εμπορική συμφωνία που διαπραγματεύθηκε μυστικά που όχι μόνο θα κωδικοποιήσει τους μονόπλευρους σε μεγάλο βαθμό κανόνες που ευνοούν τα συμφέροντα των εταιρειών όπως για παράδειγμα στη Βορειοαμερικανική Συμφωνία Ελεύθερων Συναλλαγών (NAFTA), αλλά θα προχωρήσει και πέρα ​​από αυτούς. Και πολλοί από τους σκληρότερους κανόνες που προτείνονται για να συμπεριληφθούν στην νέα συμφωνία (TPP) ωθούνται από την κυβέρνηση Ομπάμα.

Εννέα χώρες-Αυστραλία, Μπρουνέι, Χιλή, Μαλαισία, Νέα Ζηλανδία, Περού, Σιγκαπούρη, Βιετνάμ και οι Ηνωμένες Πολιτείες-έχουν διαπραγματευτεί για τέσσερα χρόνια. Κανένα κείμενο δεν έχει ποτέ κυκλοφορήσει στο κοινό, και ακόμη και το Κογκρέσο των ΗΠΑ έχει μείνει στο σκοτάδι ως προς το περιεχόμενο του συμφώνου (TPP). Αυτό που ξέρουμε γι ‘αυτήν, οφείλεται σε μικρές διαρροές. Π.Χ ένα τμήμα του κειμένου, το κεφάλαιο που θα καλύπτει τους επενδυτικούς κανόνες, που δημοσιεύτηκε σε μορφή PDF στην ιστοσελίδα της εκστρατείας Εμπορίου των πολιτών (Citizens Trade Campaign)..

Το τι αντιπροσωπεύει η TPP είναι οι πολυεθνικές εταιρείες πέραν πιέσεων για κατάργηση των κατρέλ και απελευθέρωση των τιμών. Με ικανότητα παράκαμψης κανόνων και νόμων και καθοριστική επιρροή στην πολιτική της κυβέρνησης ώστε να διασφαλίζουν τα πραγματικά συμφέροντά τους στην μεγιστοποίηση του κέρδους, ανεξαρτήτως των επιπτώσεων ή των περιορισμών του διεθνούς δικαίου, καθώς και του έλεγχου των δικαστηρίων που θα αποφανθούν στην διαφορά μεταξύ εταιρειών / κυβέρνησης. Οι συμφωνίες «Ελευθέρου εμπορίου» έχουν γίνει μια αγαπημένη οδός προς αυτόν τον σκοπό. Στις σχεδόν δύο δεκαετίες που η NAFTA έχει τεθεί σε ισχύ μεταξύ του Καναδά, του Μεξικού και των Ηνωμένων Πολιτειών, έχει υπάρξει μια σταθερή κατεύθυνση των εταιρειών που αντλείται από την υποβολή καταγγελιών ότι οι εμπορικού κανονισμοί – περιορισμοί προκαλούν την επιχειρησιακή και οικονομική «βλάβη» τους.

Έτσι είχαμε την εικόνα μίας αμερικανικής εταιρίας υπηρεσιών μεταφοράς δεμάτων που συστηματικά μηνύει την κυβέρνηση του Καναδά, σε μια προσπάθεια να αποσυντονίσει και να προκαλέσει την κατάρρευση του Καναδικού ταχυδρομικού συστήματος. Άλλο παράδειγμα οι εταιρείες χημικών που προβαίνουν σε μηνύσεις γιατί μια χημική ουσία που παράγουν έχει απαγορευτεί σε κάποιο άλλο κράτος επειδή προκαλεί δηλητηριάσεις στις παροχές νερού . Το κλειδί είναι στο καταστατικό της συμφωνίας της NAFTA στο Κεφάλαιο 11, το οποίο κωδικοποιεί την «ίση μεταχείριση» των επιχειρηματικών συμφερόντων των υπογραφόντων κρατών και δίνει τη δυνατότητα στις επιχειρήσεις να μηνύουν οποιαδήποτε νομοθετική, διευκρινιστική ή άλλη πράξη της κυβέρνησης που παραβιάζει «τα δικαιώματα των επενδυτών»-που σημαίνει οποιαδήποτε ρύθμιση ή πράξη που θα μπορούσε να αποτρέψει η εταιρεία να καρπώνεται το μέγιστο δυνατό κέρδος.

Το σύνηθες αποτέλεσμα είναι είτε η καταγγέλλουσα εταιρεία να κερδίζει την υπόθεση ή η καθε κυβέρνηση να ρυθμίζει όρους επωφελής για την εταιρεία να αποφευχθεί κάποιο πιθανά χειρότερο αποτέλεσμα. Οι πολυεθνικές εταιρείες δεν κερδίζουν κάθε φορά-για παράδειγμα, ο Καναδάς αποφάσισε να διατηρήσει την δημόσια ταχυδρομική υπηρεσία του. Το TPP έχει σχεδιαστεί για να γείρει τη ζυγαριά ακόμα πιο έντονα υπέρ των «επενδυτών» Οχι μόνο μέσω των κανόνων χορήγησης περισσότερων «δικαιωμάτων» σε πολυεθνικές εταιρείες, αλλά μέσω της περαιτέρω επέκτασης του ορισμού του «επενδυτή». Υπάρχουν εκτενείς προτάσεις για νομοθετικές διατάξεις που διέπουν το «δικαίωμα» σε μια σχεδόν εγγυημένη διασφάλιση των κερδών, αλλά δεν υπάρχουν κανόνες σχετικά με την εργασία, το περιβάλλον, τη δημόσια υγεία ή την ασφάλεια.

Η NAFTA, μπορεί να είναι δρακόντεια, αλλά σήμερα πλέον αποτελεί ένα σημείο εκκίνησης. Οι εξαιρετικά μονόπλευροι κανόνες της συμφωνίας εμπορείου του Ειρηνικού (TPP), η οποία υπερβαίνει την NAFTA με διάφορους τρόπους, προορίζεται να είναι ένα νέο έδαφος στη συνεχιζόμενη προσπάθεια για να κλειδώσει την κυριαρχία των βιομηχάνων και των χρηματοπιστωτών μέσα από τις πολυεθνικές εταιρείες που ελέγχουν. Η TPP προορίζεται να είναι «εξελικτική»- δηλαδή, και άλλες χώρες μπορούν να ενταχθούν σε αυτή, αλλά απαγορεύεται να αντιταχθούν σε κάθε μέτρο που έχει ήδη συμφωνηθεί. Μόλις πριν από δύο μήνες, ο Καναδάς και το Μεξικό αποδέχθηκαν την πρόσκλησή να συμμετάσχουν στην σχεδιαζόμενη συμφωνία, γι ‘αυτό είναι πολύ πιθανό ότι μπορεί να αντικαταστήσει η TPP την NAFTA.

Μία ομάδα ελέγχου των ΗΠΑ εξέδωσε μια ανάλυση του επενδυτικού κεφαλαίου που διέρρευσε από την TPP νωρίτερα αυτό το καλοκαίρι. Κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου, η Public Citizen, δήλωσε:

Πάνω από 350 εκατομμύρια δολάρια έχουν καταβληθεί στους επενδυτές από τις κυβερνήσεις, στο πλαίσιο της NAFTA για την καταγραφή των διατάξεων σχετικά με την έκδοση αδειών για την εκταφή τοξικών υπολειμμάτων, για τους κανόνες που σχετίζονται με τις απαγορεύσεις των τοξικών ουσιών και πολλά άλλα. Επί του παρόντος, υπάρχουν πάνω από 13 δισεκατομμύρια δολάρια κρατικών επενδύσεων μπλοκαρισμένα (λόγο εταιρικών επιθέσεων – διεκδικήσεων) που προορίζονται στην εγχώρια προστασία του περιβάλλοντος, στην δημόσια υγεία και στην πολιτική των δημόσιων μεταφορών. Στο υπάρχον καθεστώς, και, μόνο η πρόθεση για εμπλοκή σε δικαστικές διαμάχες έχουν επανειλημμένα οδηγήσει σε σημαντική πτώση των κοινωφελών πρωτοβουλιών, εκθέτοντας τους πληθυσμούς των χωρών σε ζημία που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί. Ωστόσο, το κείμενο που διέρρευσε δείχνει ότι ενώ οι χώρες που μετέχουν στην συμφωνία έχουν συμφωνήσει να επιβάλλουν δεσμευτικές υποχρεώσεις για τον εαυτό τους για να προσφέρουν στους ξένους επενδυτές μια σειρά από εξαιρετικά νέα προνόμια, αυτές οι ίδιες δεν έχουν συμφωνήσει για την υγεία, την εργασία ή τις περιβαλλοντικές υποχρεώσεις που πρέπει να απαιτούνται από τους επενδυτές.

Η έκθεση της Public Citizen επισημαίνει ότι η χρήση των διεθνών δικαστηρίων για να ανατραπούν οι τοπικές νομοθεσίες και κανονισμοί έχουν αυξηθεί δραματικά την τελευταία δεκαετία:

Πάνω από 719 εκατομμύρια δολάρια έχουν καταβληθεί στο πλαίσιο των συμφωνιών ελεύθερου εμπορίου και διμερών επενδυτικών συμφωνιών μόνο από τις ΗΠΑ – όπου το 70 τοις εκατό είναι εξ αιτίας δικαστικών διαμαχηών κράτους –εταιρειών πάνω σε ζητήματα φυσικών πόρων και περιβαλλοντικών πολιτικών. Επιχειρήσεις καπνού χρησιμοποιούν το καθεστώς των συμφωνιών για να αμφισβητήσουν τις πολιτικές ελέγχου του καπνού, συμπεριλαμβανομένης μιας υπόθεσης από την Phillip Morris κατά της Αυστραλίας. Απόντων ουσιαστικών αλλαγών στο κείμενο όπως αυτό διέρρευσε, η συμφωνία TPP θα αυξήσει σημαντικά τον αριθμό των επενδυτικών επιθέσεων στις δημόσιες πολιτικές και θα εκθέσουν τις κυβερνήσεις σε νέες μαζικές χρηματοοικονομικές υποχρεώσεις.

Η χρήση των διεθνών δικαστηρίων είναι μια πτυχή των διμερών και πολυμερών εμπορικών συμφωνιών που συχνά παραβλέπεται. Η TPP θα μπορεί να απαιτήσει τη χρήση του Διεθνούς Κέντρου για την επίλυση των διαφορών των επενδυτών (ICSID) – μια επιτροπή διαιτησίας που αποτελεί βραχίονα της, και ελέγχονται από την Παγκόσμια Τράπεζα. Οι υποθέσεις που πηγαίνουν σε ένα από τα δικαστήρια του Διεθνούς Κέντρου αποφασίζονται από μια ομάδα τριών δικαστών που επιλέγονται από έναν κατάλογο. Οι δικαστές διορίζονται από τις εθνικές κυβερνήσεις που έχουν υπογράψει για την δημιουργία του διεθνούς δικαστηρίου (ICSID), οι οποίες είναι περισσότερες από τις χώρες του κόσμου.

Οκτώ από τους δικαστές έχουν διοριστεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Κάθε ένας είναι δικηγόρος του οποίου η καριέρα έχει περάσει στην υπηρεσία των μεγάλων επιχειρήσεων. Έξι είναι σήμερα εταίροι σε μερικά από τα πιο διάσημα δικηγορικά γραφεία στον κόσμο, ο ένας είναι ένας ακαδημαϊκός ο οποίος στο παρελθόν ήταν δικηγόρος πολυεθνικής, και ο άλλος είναι λομπύστας μιας ομάδας επιχειρήσεων που στοχεύει να αντικαταστήσει τους κανόνες του εμπορικού δικαίου. Πέντε από τους οκτώ διορισμένους από τις ΗΠΑ δικαστές, έχουν διατελέσει σύμβουλοι σε διάφορες διοικήσεις του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος και πολλά από τα οκτώ δικαστικά μέλη είναι ειδικευμένοι στο να εκπροσωπούν πολυεθνικές εταιρείες ενώπιον των διεθνών υποθέσεων διαιτησίας.

Οι κανόνες που θα αποφασίσουν οι εκπρόσωποι, θα υπερισχύουν των εθνικών νομοθεσιών. Το άρθρο 12.7 της TPP, για παράδειγμα, παρέχει έναν μακρύ κατάλογο των απαγορεύσεων κατά των κυβερνητικών αποφάσεων -ενεργειών. Κάτω από αυτό, οι νόμοι για την επιβολή των ελέγχων κεφαλαίου (ακόμα και να βελτιώσουν την κρίση), οι κανόνες που διέπουν και προστατεύουν το περιεχόμενο των εγχώριων προϊόντων ή οποιαδήποτε άλλη προστασία κάθε εγχώριας βιομηχανίας θα είναι παράνομη . Στη συνέχεια, παρέχει μια γενική εξαίρεση που επιτρέπει περιβαλλοντικά ή άλλα μέτρα «που δεν είναι συμβατά» με τη συμφωνία. Που θεωρούνται όμως αναγκαία για την προστασία της ανθρώπινης, ζωικής, φυτικής ζωής ή της υγείας ή που γενικότερα σχετίζονται με τη διατήρηση της ζωής και της διατήρησης εξαντλήσιμων φυσικών πόρων»

Η εξαίρεση αυτή, ωστόσο, δεν έχει νόημα. Συγκεκριμένα απαιτεί ότι οι εξαιρούμενοι των κανόνων θα πρέπει να είναι στα πλαίσια του «δεν έρχεται σε αντίθεση με τη συμφωνία», και αυτό είναι το πανύψηλο αγκάθι που βγαίνει από το μικροσκοπικό τριαντάφυλλο. Η βασική πρόταση ανοίγει το άρθρο 12,6: «Κάθε συμβαλλόμενο μέρος παρέχει σε επενδύσεις που καλύπτονται σύμφωνα με το εθιμικό διεθνές δίκαιο.» Το «Συμβαλλόμενοι» σημαίνει εδώ τις εθνικές κυβερνήσεις, και το «εθιμικό διεθνές δίκαιο» είναι ότι έχουν ήδη καθιερωθεί από τη NAFTA και οι αποφάσεις που λαμβάνονται σε όργανα όπως ICSID αφορούν διαφορές στο πλαίσιο της NAFTA και άλλες εμπορικές συμφωνίες. Οι αποφάσεις αυτές σε μεγάλο βαθμό κλίνουν προς την ικανοποίηση των καταγγέλοντων εταιριών.

Η Βενεζουέλα πρόσφατα έγινε η τρίτη χώρα της Νότιας Αμερικής που έχει αποσυρθεί από το ICSID? Με αυτόν τον τρόπο, το υπουργείο Εξωτερικών της χώρας, δήλωσε ότι το ICSID «έχει αποφανθεί 232 φορές υπέρ των διακρατικών συμφερόντων στις 234 αγωγές που έχει εκδικάσει σε όλη την ιστορία της». Μια έκθεση του 2007 που εκδόθηκε από το Ινστιτούτο Πολιτικών Μελετών και Παρατηρητήριο Νερού και Τροφών με τίτλο «Προκαλώντας τον κανόνα των Εταιρικών επενδυτών», δήλωνε ότι οι πολυεθνικές εταιρείες έχουν κερδίσει το 70% των περιπτώσεων (δεν διευκρινίζει πόσες από τις υπόλοιπε περιείχαν κάποιες απώλειες για τις εταιρείες ούτε πόσες δεν έχουν τελεσηδικήσειι ή έχουν αποσυρθεί). Αυτά τα δικαστήρια πραγματοποιούνται σε κλειστό περιβάλλον , μακριά από τα μάτια της δημοσιότητας. Υπάρχουν μόνο δύο περιπτώσεις στην ιστορία του ICSID που οι διενέξεις έχουν διεξαχθεί με δημόσια συμμετοχή.

Η Παγκόσμια Τράπεζα είναι ένας από τους κύριους φορείς επιβολής λιτότητας σε χώρες σε όλο τον κόσμο. Συνήθως χορηγεί δάνεια, βάζοντας όρους στις κυβερνήσεις των αναπτυσσόμενων χωρών για την ταχεία ιδιωτικοποίηση των κρατικών επιχειρήσεων και των επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας. Οι ιδιωτικοποιήσεις συνήθως διεξάγονται μετά την κατάρρευση των τιμών πώλησης, καθώς τα στελέχη των ενδιαφερόμενων για την αγορά επιχειρήσεων γνωρίζουν την πίεση που θα επιβληθεί στην κυβέρνηση κατά τη διάρκεια της διαδικασίας πώλησης. Όταν η εταιρεία αγοραστής αποφασίσει ότι δεν έχει προσκομίσει τα κέρδη που αναμένονταν, μπορεί να υποβάλει αίτηση ακύρωσης της συμφωνίας εξαγοράς και ακόμα να απαιτώντας αποζημιώσεις, να ακούσει από το ICSID, το οποίο ελέγχεται από την ίδια την Παγκόσμια Τράπεζα.

Σε μια διαβόητη υπόθεση, η Παγκόσμια Τράπεζα ανάγκασε την ιδιωτικοποίηση του συστήματος ύδρευσης στην πόλη της Βολιβίας. Η εταιρεία Cochabamba. Bechtel, που εξαγόρασε το σύστημα του νερού ως ο μοναδικός υποψήφιος σε μια μυστική διαδικασία, χρέωνε ένα ποσό για την μέση χρήση νερού ανά νοικοκυριό-ίσο με το ένα τέταρτο του εισοδήματος των κατοίκων της πόλης, και επίσης επέβαλε μια συμβατική διάταξη που απαγορεύει τη συλλογή του νερού της βροχής . Μετά από μαζικές τοπικές διαμαρτυρίες που υποστηρίχτηκαν από μια παγκόσμια εκστρατεία αλληλεγγύης αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πόλη. Η Bechtel μήνυσε τη Βολιβία στις ΗΠΑ και ζήτησε 50 εκατομμύρια δολάρια ως αποζημίωση και διαφυγόντα κέρδη αν και η επένδυσή της πιστεύεται ότι ήταν μικρότερη από $ 1 εκατ. ευρώ και τα έσοδα της Bechtel είναι έξι φορές μεγαλύτερα από της ακαθάριστο εγχώριο προϊόν της χώρας.

Η Bechtel απομακρύνθηκε χωρίς να λάβει αποζημίωση μόνο λόγω της μαζικής διεθνούς πίεσης και επειδή οι Βολιβιανοί συνέχισαν να αντιστέκονται με μεγάλη ένταση παρά το γεγονός ότι επανειλημμένα αντιμετώπισαν την βίαιη καταστολή και τον θάνατο. Η πίεση αυτή ήταν αναγκαία καθώς, σύμφωνα με την Earthjustice, αξιωματούχοι της Παγκόσμιας Τράπεζας αρνήθηκαν να αποκαλύψουν το πότε ή το που η πρώτη ακρόαση της υπόθεσης θα λάβει χώρα.

Αυτή βέβαια είναι μια πολύ σπάνια κατάληξη. Παρά το γεγονός ότι οι αναπτυσσόμενες χώρες είναι πιο συχνά οι στόχοι των δράσεων του ICSID, οι κανόνες οπουδήποτε μπορούν να ανατραπούν. Για παράδειγμα, σε μία από τις περιπτώσεις που αναφέρονται παραπάνω,ο Καναδάς μηνύθηκε σύμφωνα με τις διατάξεις της NAFTA, από μία εταιρία χημικών, με έδρα τις ΗΠΑ αφού απαγόρευσε τη χρήση ενός προσθέτου βενζίνης που είχε ήδη απαγορευτεί στις ΗΠΑ, διότι είναι γνωστός ο τοξικός του παράγοντας. Χάρη στο ICSID, ο Καναδάς έπρεπε να αντιστρέψει την απαγόρευση, να πληρώσει εκατομμύρια δολάρια για την κάλυψη των «διαφυγόντων κερδών» της εταιρείας και να εκδώσει μια συγγνώμη προς την εταιρεία χημικών.

Ανάμεσα στα χαρακτηριστικά της NAFTA που θα αναπαραχθούν στην TPP είναι ότι:

• Οι κυβερνήσεις επιβαρύνονται με τα έξοδα του δικηγόρου, κερδίσουν ή χάσουν, πέραν της καταβολής των δικαστικών αποφάσεων.
• Η Φορολογία και οι νομικές ρυθμίσεις αποτελούν «έμμεση απαλλοτρίωση» και επιτρέπουν την κατάθεση αίτησης αποζημίωσης. (Η μείωση της αξίας ενός περιουσιακού στοιχείου είναι αρκετή για να θεωρηθεί «απαλλοτρίωση» και όχι μια φυσική απόσπαση της ιδιοκτησίας, όπως καθορίζεται σύμφωνα με τη νομοθεσία των ΗΠΑ).
• Παλαιότερες αποφάσεις αποτελούν δεδικασμένα προηγούμενα για περαιτέρω επεκτάσεις των επενδυτικών «δικαιωμάτων», και θα πρέπει να ενσωματωθούν στο «εξελισσόμενο πρότυπο των δικαιωμάτων των επενδυτών» που απαιτούνται βάση της ΤΡΡ.
• Καμία αναφορά στο ζήτημα των εργατικών δικαιωμάτων, ούτε των απαραβίαστων σταθερών για το περιβάλλον, την υγεία ή την ασφάλεια πρέπει να πραγματοποιηθεί.

Το Δικαστήριο Διεθνούς Διαιτησίας του Λονδίνου, εκδικάζοντας τον Ιούλιο του 2005 την υπόθεση μιας μονάδας της Occidental Petroleum που εξετάζονταν σύμφωνα με την διμερή επενδυτική συνθήκη Εκουαδόρ – ΗΠΑ, δήλωσε ότι οποιαδήποτε αλλαγή των επιχειρηματικών συνθηκών αποτελεί παραβίαση του «δικαιώματος των επενδυτών.» Αν μια τέτοια απόφαση γίνει αποδεκτή ως προηγούμενο, η οποιαδήποτε προσπάθεια καταστατικής ρύθμισης είναι δυνητικά παράνομη.

Ανάμεσα στα χαρακτηριστικά της ΤΡΡ που υπερβαίνουν αυτά της NAFTA είναι τα εξής:

• Η επέκταση των προϋποθέσεων του ποιος ή τι συνιστάτε ως «επενδυτής», καθιστώντας επιλέξιμους για να δραστηριοποιηθούν όποιους καταθέτουν αίτηση για αδειοδότηση, ανεξάρτητα από τους τρόπους που εξασφαλίζουν τα μέσα ή τα κεφάλαια για να ιδρύσουν μια επιχείρηση, χωρίς βέβαια την ύπαρξη τυχόν ορίων σε ό, τι πληροί τις προϋποθέσεις για μια τέτοια κατάσταση.
• Οι ΗΠΑ επιδιώκουν να συμπεριληφθούν τα κρατικά ομόλογα ως επενδύσεις που προστατεύονται. Αν αυτό ισχύσει, οι κερδοσκόποι θα έχουν το δικαίωμα να ανακτήσουν το σύνολο της αξίας των κρατικών ομολόγων που αγοράζονται σε μειωμένες τιμές.
• Απαίτηση για νέους νόμους περί πνευματικής ιδιοκτησίας – που θα ποινικοποιεί πολλές πράξεις αμφισβήτησης- που επί του παρόντος δεν έχουν ταξινομηθεί ως τέτοιες.
• Να εντείνει σημαντικά τον εταιρικό έλεγχο του Διαδικτύου και των παρόχων υπηρεσιών ώστε να παραδίδουν προσωπικά δεδομένα.

Μια άλλη διαρροή τμήματος της Εμπορικής συμφωνίας TPP, που καλύπτει τα φαρμακευτικά προϊόντα, αποκαλύπτει αυτό το ενδιαφέρον θέμα: «Αποχαρακτήριση σε τέσσερα έτη από την έναρξη ισχύος της συμφωνίας (TPP) ή, ακόμα και αν δεν υπάρχει συμφωνία που θα τεθεί σε ισχύ, η αποχαρακτήρηση μπαίνει σε ισχύ τέσσερα χρόνια μετά από τη λήξη των διαπραγματεύσεων. » Αυτό που κρύβεται πίσω από αυτό είναι; Νέα μονοπωλιακά δικαιώματα για τις φαρμακευτικές εταιρείες και την αύξηση της ικανότητάς τους να ανατρέψουν τις πολιτικές χωρών, όπως η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία που επιβάλουν πολύ χαμηλότερες τιμές για τα φάρμακα. Πολιτικές που φαρμακευτικές εταιρείες που εδρεύουν στις ΗΠΑ θέλουν να ανατρέψουν.

Αυτή η πρόταση των ΗΠΑ περί πνευματικής ιδιοκτησίας, που επαναφέρει τις αρχικές μεταρρυθμίσεις που έγιναν σε ένα εμπορικό σύμφωνο που η κυβέρνηση Μπους υπέγραψε με το Περού μόλις πριν από τέσσερα χρόνια, θα επιμηκύνει τα φαρμακευτικά μονοπώλια, θα καταργήσει τις εγγυήσεις κατά της κατάχρησής των δικαιωμάτων ευρεσιτεχνίας, και θα εξασφαλίσει πρόσθετους αποκλειστικούς ελέγχους στα δεδομένα των κλινικών δοκιμών που ευνοούν τα μονοπωλιακά συμφέροντα των γιγαντιαίων φαρμακευτικών εταιριών σε κάθε κράτος.

Οι γιατροί χωρίς σύνορα παράλληλα αναφέρουν:

Η διακυβέρνηση Ομπάμα απομακρύνετε από προηγούμενες προσπάθειές της να εξασφαλίσει ότι τα αναπτυσσόμενα κράτη θα μπορούν να έχουν πρόσβαση σε φτηνά φάρμακα. Επιβάλει καινούρια πρότυπα, τα οποία πιθανά θα περιληφθούν στην νέα εμπορική συμφωνία με τα αναπτυσσόμενα κράτη. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ παρουσιάζει το λεγόμενο «παράθυρο πρόσβασης» ως τον μηχανισμό για την ενίσχυση της πρόσβασης στα φάρμακα. Το «παράθυρο πρόσβασης» είναι στην πραγματικότητα ο μηχανησμός για να μπαίνουν τα επώνυμα φάρμακα στην αγορά πιο γρήγορα, παρέχοντας στους παραγωγούς τους επιπλέον μονοπωλιακά δικαιώματα που εμποδίζουν την μείωση των τιμών, διατηρώντας τα φάρμακα μακριά από τα χέρια των εκατομμύριων ανθρώπων που τα έχουν ανάγκη.

Στελέχη και λομπίστες από μερικές από τις μεγαλύτερες εταιρείες στον πλανήτη- που έχουν έσοδα πολύ μεγαλύτερα από τα ακαθάριστα εγχώρια προϊόντα μικρών χωρών- θα συναντηθούν μυστικά με κυβερνητικούς αξιωματούχους για να εξασφαλίσουν στον εαυτό τους ακόμα περισσότερη δύναμη και έλεγχο.

Τα στελέχη των επιχειρήσεων διαμορφώνουν τους κανόνες για το προσωπικό του όφελος και είναι στενά συνδεδεμένοι με χρηματοδότες για την χειραγώγηση των αγορών. Επωφελούνται από την λιτότητας που επιβάλλουν οι κυβερνήσεις. Μπορούμε να έχουμε την δικτατορία των εταιριών, ή τη δημοκρατία. Αλλά όχι και τα δύο.

νοτιος ανεμος 7 τευχος

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s